We hadden hier nog nooit van zoiets ridicuuls als een bankencrisis gehoord. Alom werd de cliënt met strijkages ontvangen en directeuren, bestuurders en commissarissen van gerenommeerde, gedegen bedrijven piekerden er niet over om de wijk te nemen naar Bonaire met hun bonus. Die overigens nog niet eens bestond: de gouden handdruk was een fraai polshorloge met inscriptie. Na vijven en in het weekend bleven de topmannen keurig thuis naast de bakelieten telefoon zitten wachten om eventueel ontevreden klanten of ondergeschikten te woord te staan en van dienst te zijn.
Het was 1982, er was nog nooit één advocaat op de televisie verschenen en de doodenkele Witteboordencrimineel heette nog gewoon Oplichter. Toch waren er al tekenen dat het grijpen en graaien tot een tweede natuur binnen de directies van de geprivatiseerde nutsbedrijven zou worden. Op provinciale schaal werden er vanuit de ministeries van sociale zaken en volksgezondheid pogingen in het werk gesteld om afglijdende functionarissen opnieuw hun plaats te wijzen. Over zo’n heropvoedingsinstituut maakten Koot en Bie een documentaire die, om redenen van privacybescherming, nooit eerder op video of dvd mocht verschijnen. Haal ze binnen, deze Wibocri’s en herken, herinner en huiver!
