Vanaf het moment dat de Amerikaan Robert James Fischer de jongste grootmeester werd - wat tevens de start was van een carrière die van hem een legende zou maken - waren alle ogen op hem gericht. Het wonderkind verpletterde zijn tegenstanders, waaronder geniale topspelers en onverslaanbaar geachte wereldkampioenen. Ondanks zijn bijna onhandelbare karakter en onmogelijke eisen (die er voor zorgden dat hij af en toe partijen aan zich voorbij liet gaan) werd hij in 1972 wereldkampioen na de spectaculair verlopen Match van de eeuw tegen Boris Spasski. Ten tijde van de Koude Oorlog was dit niet zomaar een schaakwedstrijd, maar ook een heuse prestigestrijd tussen grootmachten Amerika en de Sovjet Unie. Mede door zijn nukken speelde het ongekende schaaktalent daarna echter geen officiële wedstrijd meer en verdween hij zelfs voor lange tijd uit het publieke leven.

Maar in 1992 keerde hij, in het toenmalige Joegoslavië, terug voor een revanchematch tegen Spasski, die hij wederom won - hoewel Amerika hem vanwege VN-sancties verboden had om in oorlogsgebied aan de wedstrijd deel te nemen. De voormalig wereldkampioen hield miljoenen aan het schaakpartijtje over, maar kon niet meer terugkeren naar zijn geboorteland. Vele jaren was hij op de vlucht voor de overheid, totdat hij in 2004 in Japan alsnog gearresteerd werd en in een Japanse gevangenis belandde. Hij vocht zijn uitlevering aan, deed afstand van zijn Amerikaanse staatsburgerschap en werd uiteindelijk door het IJslandse parlement als verloren zoon binnengehaald. Ooit multimiljonair die zijn gekte in bedwang kon houden zolang hij met regels en afspraken van de schaakorganisaties te maken had, stierf hij uiteindelijk op IJsland als 64-jarige, berooide kluizenaar...